Wszyscy Święci

Moja patronka ze Chrztu Świętego spogląda na mnie i na moich znajomych na FB. Większość pewnie zastanawia się, co to za akcja, ale cóż... to jedna z tych piękniejszych :) Przynajmniej w moim odczuciu.
O co chodzi? O zaznaczenie, że dzisiejsze święto jest świętem radości, jest czcią wszystkich świętych i zwycięstwa życia nad śmiercią. Tak odbieramy to my, katolicy. Ta akcja jest też wyrazem sprzeciwu wobec halloweenowych duchów, trupów i starszydeł, które zdecydowanie bardziej gloryfikują śmierć. Ja odbieram to święto bardzo pozytywnie, odrzucam wszelkie rytuały i zabawy poprzedzające dzień 1 listopada, potępiam pochody (np. zombii, zorganizowany w tym roku w jednym z większych polskich miast). I nie chodzi mi o to, że to nie jest polska tradycja, że zapożyczona... dla mnie to po prostu żadna tradycja. To jakaś ingerencja zła w nasz świat, dobry świat. Mam nadzieję, że w moim pokoleniu jest więcej osób, które myślą podobnie jak ja. Ale oczywiście szanuję tych, którzy mają odmienne zdanie...

Skupiając się na radości to muszę powiedzieć, że dzień spędziłam w przyjaznej, miłej atmosferze. Z rodziną. Te święta były pierwszymi, które były inne.  Inne, bo usiedliśmy do stołu w niepełnym składzie...

I wyliczyłam dziesięć talerzy, podając do stołu. Nas czworo, ich czworo i dziadkowie. Pomyliłam się. Zapomniałam, że nie ma Dziadka. Odstawiłam jeden talerz i chociaż czułam na sobie wzrok innych, nie powiedziałam nic. Gdy przyjeżdżaliśmy w święta do Nich wszyscy razem, Dziadek witał wszystkich z ciapami w rękach. Dla każdego znalazł jakąś parę, każdy dostał swoje... Dzisiaj większość siedziała w butach. I o 13 zawsze był obiad. Babcia powiedziała kilkanaście miniut po 13: "No, jakby tu był dziadek, to już by się burzył, dlaczego nie ma obiadu". Jestem przekonana w stu procentach, że tak właśnie by było... To puste miejsce w sercu nadal jest. Nie pogodziłam się z tą śmiercią, ale nie minęły jeszcze dwa miesiące. Wydaje mi się jednak, że On jest. Że czeka, że zaraz zapyta się, jak tam na uczelni, że zakoduje sobie w głowie kolejną datę zaliczenia i zadzwoni zapytać "jak tam?". To Dziadek dzwonił pytając nas o zdrowie, a dopiero później wszystko się odwróciło - to my pytaliśmy Go o stan zdrowia. I ostatnie wspólne święta, to święta Wielkanocne i te słowa mojego Taty: "Przyjedźcie do nas, bo nie wiadomo jak będzie". Tak jakby wiedział, że to była ostania okazja. Niewykorzystana.

Jutro Brat przyjedzie po Babcię. Zabierze ją do nas i pójdziemy na cmentarz. Tutaj Babcia ma swoich rodziców. Cieszę się, że przyjedzie. I mam nadzieję, że Ona też się ucieszy - odnowiłam napis na pomniku, pracowałam dzielnie przez 5 godzin na zimnym kamieniu grobowca, narażając się na wzrok ludzi, sprzątających okoliczne groby. :)



"Im więcej w nas radości, tym bliżej nam do świętości" - Całym sercem cieszę się, że jest w moim życiu, tak jak jest. Bo jest pięknie... Jest tak, jak chciałam... :)