To było do przewidzenia. Portal BlogOnet jest naprawdę na tyle popularny, że chcąc znaleźć sobie tam kawałek miejsca dla swoich myśli, trzeba liczyć tym, ze w końcu – prędzej czy później ktoś ze znajomych zidentyfikuje nas. Nie sądziłam, że pomimo zastosowanej wcześniejszej ostrożności, ktoś zacznie z premedytacją mnie szukać. Nie sądziłam, że ktokolwiek mnie znajdzie. Nie sądziłam, że znajdzie mnie moja Bratowa. Potrzebuję pisania. Potrzebuję słów, zdań, opowieści. Szkoda mi opuścić tamtą część życia, jednak nie mogę już tam zostać.
Wiem, że tracę Przyjaciół, których poznałam w blogowym świecie. Nie wymagam od Was tego, żebyście nadal ze mną były, aczkolwiek ja nie zamierzam Was opuścić. Zżyłam się z Waszą historia, cząstką życia, skrawkiem sieci... Bez Was blogowanie wyglądałoby zupełnie inaczej.
Rozpoczynam kolejny etap blogowania. Witajcie, Moi Mili w Chacie Terrorystki Frani! ; ))
Wpadłam przypadkiem, ale już mi się spodobało!
OdpowiedzUsuńPisanie czasem jest bardzo potrzebne... jeśli po tym jest Ci lepiej, to pisz, nie przestawaj... Nie tam, to tu... Zawsze można od nowa stworzyć swój mały skrawek :)
Pozdrawiam ciepło ;)
Witam :)
OdpowiedzUsuńDziękuję za ciepłe słowa u mnie :)))
Spodobało mnie się tutaj u Ciebie i na pewno będę kolejną czytelniczkę :)
I życzę miłego pisana na Blogspocie :))
Pozdrawiam :))
Zalinkuję :**
Vide Cul Fide: czy mogę prosić o Twój adres? ; ))
OdpowiedzUsuńOczywiście tylko podaj mi swojego maila, bo muszę wysłać zaproszenie :)
OdpowiedzUsuńOto mój e-mail: celestyn3k@gmail.com
OdpowiedzUsuńDziękuję! ; ))
Wysłałam i pozdrawiam :)
OdpowiedzUsuńWitaj, Twój nick jest dosyć orginalny :) Nic tylko "Cię" czytać... A jeszcze wzmianka po prawej stronie o moim mieście studenckim... ;) Dziękuję za odwiedziny u mnie i czekam na ciąg dalszy pisania :) / Niebieskooka z zapiski-niebieskookiej.blogspot.com
OdpowiedzUsuń