"Gdzieś na dnie, to tu gdzie jestem...

...nie ma słońca."


Nie sądziłam, że w ogóle tam pojadę. Ale jakoś tak wyszło, że byłam. Oszukały mnie dziewczyny, mówiąc że wracamy, więc początkowo byłam zmuszona zostać w Nowy Rok. Na szczęście z Sylwestra odebrał mnie brat. Na szczęście, bo chociaż tamten Rok witałam w płaczu, to ten Sylwester też nie należy do najbardziej udanych. No ale - wszystko przede mną, o tak! Pamiętacie tego kolesia, z którym byłam na weselu ostatnio? Był! Jak go zobaczyłam serce mi stanęło. Nie chciałam tego, wiedziałam, ze to spisek. Miałam dużo szczęścia, bo choć z facetów tylko on był singlem, to oprócz mnie - również singielki, była koleżanka ze studiów mojej koleżanki, u której zabawiłam. Moje opory widać były skuteczne, zwłaszcza, że usadzono nas koło siebie. Raz tylko poczułam jego rękę na moim kolanie, ale szybko ją zdjął, a ja odetchnęłam ulgą. Jestem całkowicie na nie w stosunku do niego. Zachowanie me, zapewne niegodne damy, sprawiło ostatecznie, że Nowy Rok witałam sama. Ruszyliśmy na rynek oglądać fajerwerki. Gdy wybiła 12 Frania-Kopciuszek została całkiem sama. Wszyscy (cóż się dziwić, sparowani przecież), jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zaczęli się całować, a weselny kolega odnalazł uczucia w ramionach koleżanki mej koleżanki. Ja stałam sama, wśród osób nienależących do mnie już, bo choć znajomi, to tak naprawdę, że pomimo dzisiaj już jest 6 stycznia, to nikt z tych ludzi nie napisał do mnie, nawet z zapytaniem, czy dotarłam jakoś do domu. Poczułam się totalnie samotna, bo w sumie taka jestem. Wyobraźcie sobie jedną małą duszczykę pośrodku, a wokół wirujące i całujące się ciała. Nie było dla mnie miejsca na tej imprezie.
Szkoda, że ludzie, z którymi spędziłam liceum tak bardzo różnią się ode mnie. Nie wiem, dlaczego mnie zaprosili. W sumie mogłam cieszyć się spokojnym wieczorem przy komputerze.
Nie tylko oni się zmienili. Ja też. Żyję sama dla siebie. To jest błąd, wiem. Ciągle ginę gdzieś między uczelniami, w tym popłochu nic nie jest pewne. Nie mam punktu odniesienia, nie mam historii, do której mogę wracać, nie mam azylu, nie mam miejsca dla siebie. Jakbym nie miała domu. W ich oczach taka jestem. Niepewna, biedna, bez niczego. Ale przecież robię to, co kocham. Dlaczego czuję się gorsza?
Dziewyczyny mają ułożone życie. Praca, studia, facet. Ja stoję w kontraście do nich. To inny biegun. Nie żyję chwilą, martwię się o jutro, jakbym była samotną matką, mając ośmioro dzieciątek do wykarmienia. Nie jestem niezależna, jak typowe singielki. Nie jestem karierowiczką. Jestem biedną, szarą myszką z sercem wypełnionym marzeniami.

A Książę nie odpisał.