Dziadek

Starość jest okropna. Nawet dzień pełen radości i słońca może zostać przysłonięta przez gorzkie chmury cierpienia. Kiedy wczoraj pojechaliśmy do dziadka, ten siedział sobie na krześle pod orzechem koło domu. Bez uśmiechu, nadziei, radości. Przypomniało mi sie, jak żyła jego matka, czy moja prababcia - ona również siedziała sobie przed domem, bo w ładny dzień dziadkowie ją wyprowadzali i z "pałeczką" z kija, zamiast laski, przybywała na dworze. Dziadek wtedy był pełen sił i zdrowia, ha!, przecież on nigdy nie chorował. To już ponad pół roku, jakoś tak od grudnia zaczął się gorzej czuć, a dzisiaj nawet nie może usiedzieć godziny w jedej pozycji, bo wszystko boli. Codzienne krwawienia, nerwy (zawsze był nerwowy, wszystko robił szybko, sprawnie i wpowadzał życie, taki swoisty pęd i zawsze każda robota przy nim szła szybko), specjalna dieta, humory dziadka, marudzenie - to wszystko spadło na babcię. Poza tym pole, pole i dużo pola, które i tak w połowie nie jest uprawiane już, to jednak wciąż jest roboty do groma. Dziadek dostaje obiady pod godzinę, złości się na babcię w każdej chwili o byle co, nawet o to, że chciała pojechać do sklepu po herbatę, albo że kupiła mu banany. Dodam, ze sklep jest daleko, kilka kilometrów od domu, a fakt, że dziadek nie jest w stanie nawet chodzić powoduje, że są kłopoty z zakupami, bo babcia nie prowadzi auta. Mi też się dostało, bo chciałam umyć drugie okno - dziadek krzyknął na mnie, że aż mi świeczki stanęły w oczach. Staram się to wszystko rozumieć, boję się o kolejne dni, bo widzę, że z dziadkiem coraz gorzej jest. Wiem, że on się w tym nie odnajduje, bo zawsze wszystko sam ogarniał, zawsze miał pełne ręce roboty, praca była jego radością i sensem życia, a fakt, że inni robią coś na polu, a on siedzi albo leży jest dla niego szalenie bolesny. Dziadek nie pogodził się z chorobą. Zresztą, wcale mu się nie dziwię...

Chciałam jechać na kilka dni pomóc babci, ale boję się tam zostać. Boję się tych nerwów, tego bólu... ale może czas się wziąć w garść i zobaczyć, jak smakuje cierpienie innych i ta cholerna bezradość...?