Niespełnione marzenia

Tak cięzko mi odnieść sukces. Wydaje mi się, że w każdy postawiony cel muszę włożyć dwieście procent siebie, żeby było widać efekt. Nic nie przychodzi mi ot tak. I to w każdej dziedzinie życia. 

Zauważyłam, że są osoby, które dostają dobre oceny, chociaż nie przygotowują się do egzaminów/zaliczeń długo. Czasami wystarczy dzień przed, kilka godzin przed zaliczeniem, czy wolny weekend. Na przykład koleżanka ze studiów, Gośka. Jej prace wyróżniają się na tle innych bez względu, czy pracowała miesiąc wcześniej na nie, czy tylkio dzień przed. Jej życie towarzyskie też się rozwija. Ma faceta, wielu znajomych, podróżuje po świecie (do dwóch wyjazdów rocznie), po Polsce. Studiuje dwa kierunki, nie jest piękna, a i tak dobrze wygląda, nawet bez makijażu. Co tydzień spotyka się z przyjaciółmi, ma czas dla rodziny i dla faceta.  Dużo czyta, ogląda filmy, potrafi wypowiedzieć się na każdy temat. Zna swoją wartość i choć z pozoru może wydawać się osobą niezbyt sympatyczną, to przy bliższym poznaniu można stwierdzić, że jest przyjacielska. 

Przy niej wypadam blado. Chociaż zrezygnowalam z jednego kierunku, by poświęcić się temu, co kocham, moje prace wypadają baldo przy jej projektach. Nie mam faceta, nie mam o czym opowiadać, mój jedyny przyjaciel mieszka w Warszawie, widzimy się raz na ruski rok, więc nie mam też życia towarzyskiego. Pogrążanie się w marzeniach determinuje realne realizowanie celów. Zamiast działać, rozmyślam. Chciałabym wiedzieć, że życie w szczęściu jest mi pisane. 

Szczęście chyba zależy też od charakteru. Nie wyobrażam sobie, żebym mogła się teraz bawić, wiedząc, że dziadek cierpi. Ale z drugiej strony wiem, że dziadek nie wyzdrowieje jutro i tak naprawdę muszę się z tym pogodzić i jakoś żyć, oczywiście nie zapominając o tym. 

Kiedy wybierałam studia kierowałam się nie swoimi aspiracjami a rodziną. Nie chciałam zostawiać wszystkiego, nie chciałam odcianć się od obowiązków domowych. I tak było zawsze: nie mogę pójść do normalnej pracy, bo mamy porzeczki. Kto to oberwie? 

Tak naprawdę te porzeczki wcale nie są moje i nie powinnam sobie zawracać tym głowy. Zasadzili je rodzice, to ich "wakacyjny biznes", więc teoretycznie ich sprawa. Tata pracuje, mama wzięła wolne specjalnie, by zrywać te owoce... Jak mogłabym mieć to gdzieś? 

Jeśli chodzi o znajomych - nie ma weekendu, który mój brat spędziłby w domu. Poznaje nowych ludzi, jeździ z nimi w góry, na boisko, na imprezy... A ja? Ja siedzę sama. Odkąd moi znajomi skończyli szkołę, zakończyli znajomość ze mną, bo nie potrzebują taniej siły roboczej. W sumie to też moja wina, bo nie starałam się zatrzymywać przy sobie ludzi na siłę, a gdy były wspólne spotkania, miałam piekło w domu. Wolałam więc udawać chorobę, albo uparcie twierdzić, że nie mam ochoty na wyjścia, po czym beczałam w poduszkę. 

W związkach wcale nie lepiej. Ktoś zaczyna się mną interesować, rozbudza moją ciekawość, ucieka i łamie mi serce. Taki tam pech...

Boję się kroku w przód. Nie umiem walczyć o siebie. Moje marznia są tylko marzeniami. Realizuje je w wyobraźni, przed snem. Boję się radykalnych zmian, chociaż ich potrzebuję. Da się coś z tym zrobić?