Choroba, samotność i ja

Zatrzymajcie te zegary... tak biegnie ten czas, aż mi go brakuje!

Miałam ogarnąć wszystko w niedzielę i przywiatać Was pozytywnym postem. Postaram się jednak dzisiaj streścić ostatnie wydarzenia, począwszy od soboty.

Z racji tego, że przyjechał tata (z pracy wraca co dwa tygodnie na jeden weekend - zwykle sobota, niedziela), rano zajęliśmy się typowymi sprawami domowymi - jakieś naprawcze akcje miały miejsce. Później, jak co dzień, zbieraliśmy się na wieś do babci. Ciotka zadzwoniła wcześniej, że zabierają dziadka do hospicujm, bo jest wolne łóżko. Niezadowolonego, zawiozła moja mama z bratem, ale to była dobra decyzja. Tego samego dnia zaczął chodzić do toalety sam, tak wzmocniły go te kroplówki (dostaje 4-5 każdego dnia) i lekarstwa, które przyjmuje regularnie, ale w mniejszej dawce i w równych odstępach, także nocą. W domu brał tylko trzy razy dziennie, nocą była przerwa, więc ból się wzmagał, a dziadek miał róźne fochy i czasem nie brał leków, czasem je mylił, mieszał i zapominał. Ostatnio był nie do zniesienia - choć wiem, że popełniam grzech, pisząc to. Marudził starsznie, krzyczał... aż sama się go bałam. Naprawdę. Nawet bałam się zanieść mu herbatę, chociaż wiem, że nic by mi nie mógł zrobić a krzyczy na każdego, więc nie powinnam jego słów brać do siebie. W każdym razie poprawa nastąpiła, dziadek z opieki zadowolony i warunków też - hospicjum wygląda jak dom - firanki w oknach, radio, telewizor, komódki zamiast "rusztowań" przy łóźku, kolorowe ściany i żyrandole, no i wypasione łóżka na pilot, a nie typowa prycza szpitalna. Niestety dziadek nie ma leczenia, bo już nie ma co leczyć - dostaje jedynie witaminy wzmacniające, leki od tarczycy i przeciwbólowe pigułki. Dzisiaj jego stan się pogorszył, tracił świadomość.

Wczoraj odwiedziliśmy go z babcią i po tym wszystkim nastąpiła poważna rozmowa u ciotki na temat pochówku. Z racji tego, że hospicujm nie ma chłodni, a ciało należy zabrać w ciągu kilku godzin po śmierci, musieliśmy rozejrzeć się za usługami, które byłby w stanie przyjechać o każdej porze. Wspólnie uznaliśmy, że to są tylko wstępne rozeznania, że tak naprawdę wcale nie wiadomo, kto pierwszy i to jest święta prawda - to są naprawdę ciężkie tematy do rozpatrzenia, rozmowy, analizy.

Przedwczoraj w malinach była koleżanka mojej babci. Niedawno zmarł jej mąż, półtora miesiąca temu i obie narzekały na samotność. Babcia, bo została i zostanie sama, a Pani K., że siedzi całymi dniami sama. Mówiąc mi, że samotność jest najgorsza, zrozumiałam, że ja to przecież wiem, że tak wygląda moje życie... że zarwóno w mieście studenckim, jak i tutaj w domu, jestem SAMA. Że ta samotność mnie dobija, że nie mam do kogo się odezwać, że... to jest straszne. Mam dwadzieścia trzy lata i nie mam nikogo - ani przyjaciela/przyjaciółki, ani chłopa. Jest mi przykro, bo wiem, że będę siedziała sama w niedzielę, a rano pójdę na Mszę, jak zawsze. Nic innego, nic lepszego mnie nie spotka. Wiem, że spobotę spędzę w polu - jak zwykle - i wieczorem padnę ze zmęczenia, chociaż powinnam iść gdzieś... Boli mnie to, bo otaczają mnie tylko nerwy, starch, zły humor mojej mamy, lęk o jutro i zmęczenie upałem i dniem spędzonym w polu. Nie czekam na smsa, na wiadomość, na telefon - swoją drogą, gdzie on jest...?

Jest mi przykro i cholernie głupio, że znów Wam tutaj marudzę. Że znów nie doceniam tego, co mam, ale proszę, powiedzcie mi, skąd je wziąć...? Skąd wziąć to szczęście, co pozwala z łóżka wstać każdego dnia?