O koleżance mojej babci... :)

Znów mnie długo nie było...

Ostatnie dni spędziłam u babci. Babcia nie może znieść swojej samotności, ale staram się jak mogę i wypełniam jej czas. Nie wiem, co będzie dalej, ale nie chcę myśleć o tym. Staram się żyć chwilą, dawać z siebie wszystko i nie myśleć tylko o sobie.

Rwiemy maliny. Nawet miło jest. Cena jest całkiem niezła (5,2! - zawsze było około 2-3zł) więc chce się rwać. Z racji tego, że dużo malin, do pomocy przyjeżdża koleżanka babci, która została sama po śmierci męża. Zresztą, wspominałam już o niej poprzednim razem. Imponuje mi ta kobieta, naprawdę! Choleryczka, uczciwa, pełna miłości do swoich dorosłych synów. Zawsze umie wszystko załatwić. Jej drugi syn studiował kierunek, który ja skończyłam na licencjacie. Udało mu się i zdobył świetną pracę, a gdy babcia pyta się o moje zawodowe plany (raczej żali się, gdzie ja pracę znajdę), ona każde mi kończyć ten kierunek. Wiem, że by mi pomogła. Chciałaby. :)

Pewnego razu pojechałam po nią, jako że jestem ostatni czasy jedyną zmotoryzowaną, a ta kończąc odkurzanie i śniadanie zasypała mnie zdjęciami swojego syna, synowej i ich ślicznej córeczki. Babcia się martwiła, bo myślała, że spowodowałam wypadaek (jak zwykle ;p), a ja zapomniałam telefonu. Ta kobieta jest charakterna, przebojowa i codziennie piecze nam ciasto. Także poobiednie przerwy umilamy sobie przepysznym deserem. :)

Nie chcę być gorsza, dlatego korzystając z dnia przerwy też coś upiekę. Będzie milej i smaczniej, chociaż wątpię, że moje ciasto będzie równie pyszne jak Pani K. :)


Dziękuję, że jesteście, wspieracie mnie i piszecie. Pamiętam o Was, o Waszych blogach.
Dzięki wielkie za wszystko! ;*