Jeszcze bliżej siebie...

           Straciłam nadzieję. Za mało go mam, boję się, że ta inna dziewczyna zagości na dłużej w jego życiu. Przez ostatnie dni, zaraz po praktykach kładłam się do łóżka i omiatałam wzrokiem sufit. Sterta ubrań tkwiła na krześle, prosząc się o pranie. Prania jednak nie zrobiłam, sprzątnęłam cokolwiek i pojechałam na mini zakupy kosmetyczne i z bratem na lody, po czym udałam się z koleżanką z LO na bieżnię i spędziłam tam dwie godziny. Uwielbiam bieganie, naprawdę poprawia nastrój! Najlepsze jest jednak to, że opowiedziałam jej historię z D., bo koleżanka najbliższa stwierdziła, że muszę zapomnieć. E. jednak miała inne zdanie, kazała mi zapomnieć, ale o kompleksach i zrobić krok do przodu. Stwierdziła, że nie ma co marnować czasu, podając przykład ze spodniami: kupi sobie lepsze spodnie, jak schudnie, oczywiście waga od dwóch miesięcy nie zmienia się, a spodnie i tak ostatecznie trzeba sobie kupić, jednak nie te wymarzone... Taki prosty przykład, a jednak zapadł mi w pamięci. Nie wiem, co będzie jutro. Czuję się mało atrakcyjna, ale pracuję nad tym. Wierzę, że w końcu przełamię wstyd, że coś się stanie i raz na zawsze zapomnę o kompleksach, które mnie dręczą. Wiele wymagając od siebie, pracuję każdego dnia na to, by czuć się lepiej, by być po prostu
jeszcze bliżej siebie...