Randka w ciemno

Gdy koleżanka zadzwoniła z prośbą o pomoc, nie wahałam się za bardzo. Wzięłam auto od mamy i pojechałam do niej. Najpierw pisałyśmy ulotkę wyborczą, później zaś wyruszyłyśmy do miasteczka oddalonego o 15km, by mogła się spotkać ze swoim mężczyzną. Mamy skończone 21 lat obie, a jednak ona boi się powiedzieć rodzicom, że jest w związku. Nie od dawna zresztą, bo od 1,5 roku… W zasadzie ją rozumiem. Rodzice bywają strasznie nieufni, a już na pewno nie znają swoich dzieci aż tak bardzo, jak im się to zdaje. Nie wiem, czy powiedziałabym o swoim związku. Pewnie nie. Czekałabym, aż samo by się to wydało, albo mój brat odkrywczy uchyliłby rąbek tajemnicy przy najbliższej świątecznej okazji, kiedy to do stołu przysiądzie cała rodzina. Nie umiem na poważnie rozmawiać z rodzicami, nigdy nie umiałam i wątpię, żebym kiedyś potrafiła. Wiem, że będzie wiele sytuacji w życiu, kiedy będę musiała być wobec nich szalenie poważna, mówiąc im o swoich emocjach, intymnych rzeczach, uczuciach…
Pojechałyśmy wczoraj do ów miasteczka, a tam na randce przywitało nas dwóch facetów. Zdziwiło mnie to totalnie, bo nie byłam przygotowana na żadne spotkania, zapoznania, Bóg wie co jeszcze. Ale plus dla chłopaka koleżanki – inaczej bym się nie zgodziła na spotkanie, uciekłabym, bo przecież w tym jestem szalenie dobra. Gadaliśmy trochę podczas spaceru nad zalew, było szalenie ciemno, więc nie czułam się aż tak pewnie w obcym miejscu przy, jakby nie patrzeć, obcym facecie, kiedy zostaliśmy sami. Zaprosił mnie na wesele. Głównie dlatego chłopak koleżanki zainicjował zapoznanie mnie z jego bratem. Ustaliliśmy kilka szczegółów, na wesele polsko-ukraińskie idziemy we czwórkę i mam nadzieję, że się wybawimy.
Z D. już tak pięknie nie jest. Coraz częściej myślę, że to nie jest mężczyzna dla mnie. Gdyby pamiętał, gdyby był… byłoby cudownie! Póki co są marzenia, są piękne marzenia, takie żywe, moje…
… jedyny problem, tak naprawdę to taki, że nie mam sukienki na wesele i, póki co, niech tak zostanie!