Szybko napiszę, jak moja sytuacja wygląda obecnie. Zacznę od wesela. Wczoraj gadałam z tym chłopakiem, zależy mu, żebym pomimo wszystko towarzyszyła mu na przyjęciu. Ja jestem sceptycznie nastawiona. Kolega jest sympatyczny, ale na pewno nie w moim typie. Jest niski, ja mam 1,70 i wolę wysokich facetów. Nie jestem pewna, czy mogę pozwolić sobie na wysoki obcas do sukienki na tym weselu, o ile w ogóle bym na nie poszła. Jakoś nigdy nie wybrzydzam jeśli chodzi o wygląd mężczyzn, ale poszukuję jakiegoś takiego tchnienia, żeby wiedzieć, że to jest to. Myślę, że tu musi chodzić o urok osobisty, który mnie olśni, a nie jakieś szczególne cechy urody. Co do charakteru, to też nie jestem przekonana. Nie lubię, jak facet bierze wszystko na poważnie, brakuje mi poczucia humoru, dystansu, lekkości i radości w stosunku do życia. Oczywiście, P. nie jest jakimś tam snobem, jest miły, inteligenty, ale... to raczej nie to.
         Jeżeli chodzi o mieszkanie to nic nie ruszyło. Czeka mnie ciężki rok, ale jakoś się przemęczę. Najgorsze jest to, że nikt mnie nie rozumie. Jakby tego było mało, to remonty dróg się nie skończyły, a więc czas dojazdu się wydłuży. Nie chcę budzić ciotki o przed 7 tylko dlatego, że mam 8! Ona pracuje 12 godzin, więc to nie jest fair, żebym jeszcze ja przeszkadzała jej w odpoczynku. Będę studiowała dwa kierunki jednocześnie, przeraża mnie totalnie ten fakt ze względu na to, że jest do I rok i III, ostatni. Muszę napisać pracę, jakoś wszystko pozaliczać. Jestem zestresowana, ale jednak wciąż wierzę w swoje szczęście. Musi się udać!