O marzeniach

           I mam już plan. I jeden, i drugi. Nic totalnie do siebie nie pasuje. Nie wiem, jak pogodzić ze sobą te dwa kierunki. Najgorsze, że pomiędzy dwoma wydziałami jest 3 km co najmniej, czyli przez zakorkowane miasto 50 minut drogi. Wiem, jak to brzmi, bo taki kawałek można przebyć przez 5 minut w normalnych warunkach. No ale jest to centrum miasta, wiadomo -korki, korki, korki. Niestety nie mam możliwości bycia na kilku przedmiotach na jednym i drugim kierunku. Myślicie, że wykładowcy poszliby mi na ugodę i jakoś pozwolili pozaliczać niektóre przedmioty, nie wiem, na konsultacjach?

           "Jeśli bym czegoś bardzo chciał, 

walczyłbym do samego końca. 

Właśnie dlatego teraz żyje. 

I dlatego przeżyłem tyle cierpień w szpitalu."

 D.

        Miałam totalny kryzys. Zero snu, w zamian tylko łzy, łzy, łzy. Chyba mnie zrozumiał. Powiedział coś, dzięki czemu odeszły mi myśli, żeby zrezygnować z grafiki. Uwielbiam sztukę, lubię to, po prostu lubię to. I nie wiem, jak to mam wytłumaczyć. Cieszę się, że to od niego usłyszałam takie słowa. Że tym jednym sms, spowodował we mnie chęć walki. Walki o marzenia. I jeśli jeszcze on zostanie, jeśli będzie... nie może się nie udać!