O kobiecej stronie życia

Od kilku dni zastanawiam się, co napisać. Dużo rzeczy chciałabym opowiedzieć, ale tym razem będzie nieco luźniejsza notka dotycząca wyglądu, kobiecości. Pewnie zastanawiacie się, dlaczego wybrałam taki temat na dzień dzisiejszy. Zdradzę Wam, że wielkich, górnolotnych powodów nie ma, ale - przynajmniej dla mnie -czas nadejścia wiosny jest czasem chęci zmian w wyglądzie. Gdy tylko zaświeci słońce mam ochotę na trening, fryzjera, czy nową garderobę i kosmetyki.

W zeszłą sobotę wreszcie odwiedziłam fryzjera. Straciłam jakieś 5-7 cm włosów, ale muszę przyznać, że pomimo wielkiej straty długości, zmiana jest odbierana przeze mnie jako ta pozytywna. Brak postrzępionych końcówek, plączących się włosów to jest to. :) Pielęgnacji nie zamierzam modyfikować, chociaż przyznam się do wielu grzechów i zaniedbań, może bliżej wakacji coś zmienię, teraz wytrwale zapuszczam włosy.

O ile na włosy aż tak bardzo nie narzekam, to cera jest w stanie tragicznym. Zupełnie nie mogę jej poznać, żadna pielęgnacja jej nie służy i chociaż trądzik "dwudziestego drugiego roku życia" (tak, tak! rok temu miałam tragiczny problem ze skórą twarzy) pożegnałam w wakacje, to problem z zaskórnikami, bliznami i wągrami pozostał. Pierwsze zmarszczki mimiczne pojawiły się na czole, co dodatkowo wzmaga we mnie złość na obecny stan cery. Zmęczenie spowodowane zimą, szarość i niedoskonałości nakazują mi posunięcia się o krok i wszczęcia mocniejszej i bardziej świadomej pielęgnacji cery.

Pociąg do idealnego wyglądu spowodowany jest zapewne obecnymi czasami, gdzie propaguje się ideały, jednocześnie podkreślając, że takowe nie istnieją. Oczywiście istnieją - dzięki fotografii, programom komputerowym i graficznym, no i skalpelowi. Kiedyś zupełnie nie interesowałam się swoim wyglądem. Zaakceptowałam swoją beznadziejność. Z wiekiem jednak uświadomiłam sobie, że czasami nie liczy się efekt, a praca nad, która uczni nas pewniejszymi siebie. Sam fakt, że jestem świadoma siebie, swoich wad i zalet w zakresie wyglądu pozwala mi manipulować odbiorem siebie wśród ludzi. Staram się poświęcać sobie trochę czasu, nałożyć maseczkę na włosy, czy twarz, albo pomalować paznokcie. Może wielkich zmian w wyglądzie zewnętrznym to za sobą nie niesie, ale wewnętrznie czuję się bardziej dowartościowana i dopieszczona.

Swoją pielęgnację przechodzę etapowo. Najpierw był dermatolog - wówczas skupiłam się na cerze, wpoiłam pewne nawyki, które praktykuję systematycznie. Później zajęłam się włosami - zaczęłam je zapuszczać. Odrzuciłam prostownicę, zaczęłam testować nowe kosmetyki. Teraz ponowie trzeba mi zająć się cerą. Postanowiłam także, że wyrobię sobie nawyk systematycznych ćwiczeń. Obecnie chodzę raz w tygodniu na siłownię, ale kilkakrotnie próbowałam "zacząć ćwiczyć w domu", co kończyło się fiaskiem. Najbardziej demotywuje mnie fakt chudnięcia z całego ciała, a więc również z piersi. Nie chcę tracić tego, co mam, bo mam tak niewiele ;)

Gdyby udało mi się stosować wszystkie kosmetyki, jakie mam, systematycznie, a także ćwiczyć co dwa dni i  utrzymywać porządek w szafie z ubraniami, byłabym szczęśliwa. Super pięknością pewnie nigdy nie będę, ale chcę zrobić wszystko, co mogę, by nie czuć się w towarzystwie kobiet tą 'gorszą'. Niestety tak jest, często się porównuję, zazdroszczę tego, czy owego. I o ile nie jest to zazdrość zawistna, czuję jak sama się tym ranię, bo wyszukuję coraz to nowe wady u siebie.

Stawianie sobie celów pomaga, dzięki dokładnemu rozplanowaniu i odpowiedniej motywacji jesteśmy w stanie osiągnąć sukces. :)

A oto przykład:

 

Przeszłam naprawdę dużo i byłam wytrwała, ale było warto :) Teraz czas zająć się czym innym. Moja cero przybywam! :)


Dziękuję Wam za słowa wsparcia pod ostatnią notką. Jesteście niezastąpione! ;*