Relacje z mamą

Święta minęły szybko, niestety nie były takie spokojne, jak chciałam, ale na szczęście mam to już za sobą. Wielkanocny Poniedziałek spędziliśmy w domu, można powiedzieć, że każdy sobie, więc nawet nie spadła na mnie żadna kropla wody, no chyba że w drodze na Mszę.

Chciałabym Wam o czymś opowiedzieć. To będzie dość intymna notka o pewnych relacjach.
Od 4 lat nie mieszkam w domu od poniedziałku do piątku, zaś w weekendy wracam z miasta, w którym studiuję do prawdziwego domu. Jednak jak się okazuje, prawdziwy dom nie zawsze jest tym prawdziwym domem. Czasami jest  fajnie, jest pies - mój kochany, wspaniały Miś, jest radość, jest słońce, takie domowe, nasze, zwykłe, ale ciepłe. A czasem jest tak, jak było wtedy, gdy mieszkałam w domu cały czas. Nigdy nie miałam dobrych relacji ze swoją mamą. W sumie z czasem przestało mi na tym zależeć, starałam się zapomnieć, że istnieję, starałam się nie wchodzić nikomu (czytaj: jej) w drogę, dzielnie znosiłam wszystkie słowa krytyki i zamknięta w swoim pokoju wypełniałam swoje obowiązki w samotności. W liceum nie miałam osobnego komputera, więc zamykałam się w sobie nie mając znajomych i przyjaciół, czytałam książki i całą energię kumulowałam w naukę, szkołę i maturę. Kiedy nikt nie widział, płakałam w poduszkę, Nigdy nie miałam z kim pogadać, a ona chyba do dzisiaj nie zrozumiała, że jestem dorosła i, że też mogę mieć jakiś/ albo z czymś problem, bo przecież wszystko mam. Zawsze uważała mnie za kogoś, kto nic nie robi. Dobra, zgadzam się - jestem bałaganiarą, ale staram się wypełniać swoje obowiązki tak, jak najlepiej umiem. Gdy nie ma jej w domu, robię porządki, piekę ciasta... gdy ona jest czasem boję się wejść do kuchni po kanapkę. Nigdy nie doceniała tego, co robię. Kiedyś nawet z pogardą patrzyła na to moje rysunki i na sam fakt, że chcę rysować, po czym później prosiła mnie o jakieś rysunki, szkice czy inne bazgroły potrzebne jej do pracy (pracuje w szkole).
Jako małe dziecko zachorowałam i musiałam być często w szpitalu. Nigdy nie zapomnę tego, że mi to wypominała jak miałam 12 lat. Krzyczała na mnie, bo bolały mnie nogi, gdy byliśmy na wakacjach u babci (pomagaliśmy tam przy zbiorach); słyszało to moje kuzynostwo, było mi wtedy strasznie przykro. Często zasypiałam z wyczerpania płaczem.
Często tak jest. Dostaję słowem za nic. Albo za to, że jestem. Może ona taka jest, może ja przesadzam, może ona ma swoją teorię w tym temacie, bo przecież znacie tylko moją wersję wydarzeń.
Jest mi przykro, bo mój brat ma inaczej. Jego conocne wyjścia weekendowe nie robią na niej wrażenia, a mnie już brzuch boli od rana, bo chcę wyjść z dawnymi koleżankami z podstawówki do klubu (przypominam, mam 23 lata). Moja średnia wyniosła 4.3 na studiach, jeden kierunek skończyłam na licencjacie, mój brat ma warunek i to nie dlatego, że jakiś prowadzący był nienormalny, ale sam sobie odpuścił naukę... Gdy podczas świąt powiedział, że z racji barku pracy taty, powinien się starać o stypendium, to mu powiedziałam, że owszem, może, ale o naukowe. Nawet nie wiecie, jak mama na mnie wtedy napadała, mówiąc z wyrzutem, że to "może ja bym się postarała". Przecież się staram... On mieszka w akademiku, prawie najdroższym (415zł), droższe już są tylko z jedynki - mieszka w pokoju z kolegą, którego zna od podstawówki. Ja muszę mieszkać u ciotki, bo nie ma pieniędzy dla mnie, siedzę sama popołudniami, nikt do mnie nie przychodzi, jestem SAMA. Urodziny zwykle świętuję sama (z domu też nikt nie zadzwoni), a po obronie położyłam się spać, bo ciotka miała swoją imprezę, a ja się kiepsko czułam. W domu nawet nie wiedzieli, że się bronię, bo zapomnieli. I dojeżdżam na uczelnię 40-50 minut, podczas gdy z domu jadę samochodem 50-60. W sumie nikt się mnie nie zapytał, czy mi to odpowiada. Nikt nie zauważa problemu, bo chociaż nie mówię o tym wprost, to daję im do zrozumienia.

Maturę zdałam wręcz idealnie. Byłam z siebie naprawdę zadowolona, gdybym wtedy pomyślała wyprowadziłabym się do innego miasta, nie tego najbliższego, ale gdzieś dalej w świat... może moje życie byłoby inne...? Umieram, bo świadomość zmarnowanych niepowrotnych przecież, lat młodości mnie zabija. A fakt, że żyję jak w klatce i ciągłym strachu zniechęca mnie do walki o lepsze. Bo czy jest lepsze? Jak ono wygląda?

P.S. Pamiętajcie, że jest to post nacechowany emocjami i przedstawiający wizję z jednej strony. Może przesadzam, może jestem niesprawiedliwa... nie wiem... chciałabym się mylić, chciałabym inaczej to wszystko odbierać...