Porzeczkowy zawrót głowy

Tęskniłam za blogiem.
Ostatnie dni wypełnione pracą powodowały szybkie zapadanie w sen, dlatego nie miałam chęci na komputer.
Pewnie zastanawiacie się, co robiłam przez ostratnie dni. Moje życie zostało zdeterminowane przez "plantację" porzeczek moich rodziców. Niemiłosierne słońce paliło nas żywym ogniem, komary również nie odpuszczały, ale my dzielnie tkiwliśmy na polu. Oczywiście nie wszystko zostało zerwane. Kilka dni następnego tygodnia również upłyną w porzeczkach. Szkoda, że cena jest niska, a i owoc marny... nie zarobię za wiele, o ile mi zapłacą, ale cóż... takie życie.

Dziadek ma się gorzej. Niekiedy nie może mówić, jak są goście to tylko siedzi, słucha. Wczoraj tata obciął mu włosy. Chemia w tabletkach spwodowała, że zrobiły się cienkie i siwe. Dodam, że dziadek ma dobre geny, bo dotąd jego włosy był ciemne i tylko w niektórych momentach pobłyskiwały srebrne nitiki. Zgodnie z postanowieniem, pojechałam do babci i oplewiłam ziemniaki. Było ciężko, ale dałam radę. Drugiego dnia pojechałam również, a z racji, że mama z babcią pojechały na pogrzeb, ja mogłam się wykazać i dokończyłam 4 rządki, które zostały z dnia poprzedniego. Babcia się ucieszyła, dziadek zgonił z pola - mocne słońce - i troszę mi zostało, ale cieszę się, że to zrobiłam :) A, i dzięki temu zyskałam opaleniznę! Plecy piekły mnie przez kilka dni, spałam nago (tzn. same gacie :p).

Niedługo idę do Kościoła, mamy Odpust. Niedzielny wolny dzień spędzam na przygotowaniu do zaliczenia, które mam w środę. Referat (część ów zaliczenia) powinnam wysłać w środę dwa tygodnie temu... nie zrobiłam tego. Dzisiaj zajmę się pisaniem i tworzeniem grafik... Mam nadzieję nie poddać się i zaliczyć to jakoś.

Miłej niedzieli, kochane!